Ω εαυτέ (ναφς) μου! Μην πεις, «Οι καιροί έχουν αλλάξει, ο αιώνας αυτός είναι διαφορετικός, οι πάντες είναι βουτηγμένοι μέσα στον κόσμο αυτό και λατρεύουν τη ζωή αυτή. Οι πάντες είναι ζαλισμένοι από το μεθύσι του αγώνα για την εξασφάλιση των μέσων της συντήρησης τους». Διότι ο θάνατος δεν αλλάζει. Ο αποχωρισμός δε μετατρέπεται σε μονιμότητα και δεν μεταλλάσσεται. Η ένδεια και η ανικανότητα του ανθρώπου δεν αλλάζουν, αυξάνονται. Το ταξίδι του ανθρώπου δε διακόπτεται, επιταχύνεται.
Ακόμη μην πεις, «Είμαι και εγώ σαν όλους τους άλλους». Διότι, οι πάντες σου παραστέκονται μόνο μέχρι το μνήμα. Και η παρηγοριά του να είσαι μαζί με όλους τους άλ- λους στη συμφορά δεν έχει νόημα πέραν του μνήματος.
Και μη θεωρείς τον εαυτό σου πως είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος. Διότι εάν κοιτάξεις αυτόν τον ξενώνα του κόσμου με τον οφθαλμό της σοφίας, θα καταλάβεις ότι τίποτα απολύτως δεν είναι χωρίς τάξη και χωρίς σκοπό. Πώς μπορείς να παραμείνεις έξω από την τάξη και να υπάρχεις χωρίς σκοπό;
