Το έμφυτο καθήκον του ανθρώπου είναι να τελειοποιείται με τη βοήθεια της μάθησης και να διακηρύττει τη λατρεία του και την υποτέλειά του μέσα από την παράκληση. Με άλλα λόγια, να γνωρίζει τις απαντήσεις στα ερωτήματα: «Με ποιανού την ευσπλαχνία διευθύνεται κατά τον τρόπο αυτό τόσο σοφά η ζωή μου; Μέσω της γενναιοδωρίας ποιανού μεγαλώνω με τόση καλοσύνη; Με ποιού την καταδεκτικότητα ανατρέφομαι με τόση τρυφερότητα και υπηρετούμαι;» Να εκλιπαρεί και να ικετεύει τον Εκπληρωτή των Αναγκών (Κάντι-ουλ Χατζάτ) μέσα από τη γλώσσα της ανικανότητας και της φτώχειας. Και να ζητά και να προσεύχεται! Δηλαδή να πετάξει στα ανώτερα αξιώματα λατρείας και υποτελείας, με τις φτερούγες της ανικανότητας και της φτώχειας.
Άρα λοιπόν, ο άνθρωπος έχει έρθει στον κόσμο αυτό για να τελειοποιηθεί διαμέσου της γνώσης και της προσευχής. Από άποψη ιδιότητας και ικανότητας, τα πάντα συνδέονται με τη γνώση. Και το θεμέλιο, η πηγή, το φως και το πνεύμα κάθε αληθινής γνώσης είναι η Γνώση του Αλλάχ (Μαριφετουλλάχ). Και η βάση και η ουσία εκείνης, είναι η Πίστη στον Αλλάχ.
